Kohët e fundit është e dukshme strategjia Izraelite, “përça e sundo”, duke krijuar përçarje midis myslimanëve dhe të krishterëve. Bëhet fjalë për dy komunitete që, pak para nxitjes së qëllimshme të krizës së lidhur me diskursin kundër emigracionit, kishin filluar të afroheshin në qëndrimet e tyre përballë një kërcënimi të madh të përbashkët: Izraelit dhe supremacizmit hebre.
Megjithatë, ka edhe një çështje tjetër që kërkon sqarim, si edhe një ndarje tjetër që, sipas këtij shpjegimi, nxitet fuqishëm nga Izraeli. Fjala është për ndarjen sektare, e cila e pengon bashkimin politik të Ummetit kundër asaj që shihet si armiku më i madh. Izraeli, sipas këtij rrëfimi, e kupton se një bashkim i tillë politik i vendeve muslimane kundër tij do të nënkuptonte, me shumë gjasë, fundin e praktikave të tij të përshkruara si gjenocidale dhe korrupsion sistematik.
Pikërisht për këtë arsye, një pjesë e madhe e përpjekjeve përqendrohet në pengimin e krijimit të aleancave politike midis sunitëve dhe shiitëve, duke përdorur – siç pretendohet – mjete të ndryshme nxitëse, përfshirë vehabizmin, që shfrytëzohet për ta thelluar përçarjen brenda Ummetit dhe për ta dobësuar fuqinë e tij përballë padrejtësisë.
Ekziston një video incizim i një rabini hebre që e falënderon Zotin që sunnitët dhe shiitët janë të përfshirë në konflikte mes tyre, në vend që të bashkohen politikisht dhe të përqendrohen kundër Izraelit. Kjo përmendet si dëshmi e rëndësisë që i jepet ruajtjes së përçarjes së tyre të ndërsjellë. Megjithatë, theksohet se shmanget madje edhe një aleancë e thjesht politike, qoftë edhe me çmimin e lejimit të realizimit të konceptit të “Izraelit të Madh”. Nëse një skenar i tillë do të bëhej realitet, kjo – sipas autorit – do të përbënte një tragjedi të thellë.
Në këtë moment, thuhet se ekziston më shumë se mjaftueshëm potencial i përbashkët njerëzor dhe burime teknologjike që t’i bëhej rezistencë serioze Izraelit, madje edhe të ndërtohej një superfuqi e re globale.
Në vitin 2018, Avichay Adraee, kolonel i Forcave të Mbrojtjes së Izraelit (IDF) dhe shef i departamentit mediatik arab në Njësinë e Zëdhënësit të IDF‑it, publikoi në platformën X (atëherë Twitter) një ligjëratë të shkurtër në gjuhën arabe, të ndarë në dy pjesë. Në të ai pretendonte se është gjoja “detyrim islam” që sunnitët ta refuzojnë çdo lloj aleance me shiitët e Iranit. Në këtë kontekst ai citonte thënie dhe deklarata anti-shiite që i atribuohen Ibn ‘Abd al‑Vehhabit (themeluesit të sektit vehabist), Ibn Tejmijjes (të cilin vehabistët e konsiderojnë autoritet), madje edhe Jusuf el‑Kardaviut, i cili shpesh është figurë e debatueshme.
Më poshtë paraqitet një pjesë e shkurtër nga ato video, e transkriptuar me ndihmën e inteligjencës artificiale.
“Reformatori i lëvizjes vehabiste, imami Muhamed ibn ‘Abdulvehhabi, ka folur për rrezikun për fenë islame, duke thënë: ‘Shikoni fjalët e këtij të devijuari dhe do të vëreni se ai i përket rafidinjve (shiitëve). Ata janë më të ashpër në sulmet e tyre kundër fesë, madje më shumë se hebrenjtë dhe të krishterët.’ A nuk e shihni rrezikun që iranianët paraqesin për ju përmes kësaj deklarate?”
Autori pastaj shtron pyetjen nëse kjo nuk është pikërisht e njëjta porosi që vehabistët e përsërisin vazhdimisht: se komuniteti shiit, në çdo kohë dhe rrethanë, paraqet kërcënim më të madh për myslimanët sesa hebrenjtë dhe të krishterët. Tregohet se zëdhënësi i IDF‑it i përdor të njëjtat argumente dhe të njëjtat modele diskursive, njëjtë sikur lëvizja vehabiste. Sipas autorit, kjo tregon sa e rëndësishme është për Izraelin ta pengojë veprimin e përbashkët të sunnitëve dhe shiitëve kundër tij, dhe se vehabizmi perceptohet si mjeti më i përshtatshëm për arritjen e këtij qëllimi. Për këtë arsye, pretendohet se mesazhi në këtë rast drejtohet posaçërisht te opinioni vehabist.
Sipas këtij interpretimi, Izraeli e sheh vehabizmin si një aleat të fuqishëm dhe si një mjet të dobishëm që mund të manipulohet për interesat e veta, pasi – sipas kësaj logjike – konsiderohet më e pranueshme të ketë aleancë me Izraelin kundër muslimanëve sunnitë palestinezë, sesa të krijohet një aleancë strategjike politike ose ushtarake me Iranin kundër Izraelit.
Në pjesën përfundimtare të videos së dytë, i njëjti zëdhënës thuhet se shton se sunnitët që e mbrojnë aleancën me Iranin do të përjetojnë dështim në këtë botë dhe do të ndëshkohen me zjarrin e Xhehenemit në botën tjetër. Autori thekson se një pohim i tillë përputhet me mësimin klasik vehabist, sipas të cilit:
- çdo person që nuk pajtohet me qëndrimet e tyre shpallet mushrik / jobesimtar, i dënuar me Xhehenem;
- çdo person që refuzon të shpallë tekfir ndaj atyre që nuk pajtohen me ta, gjithashtu shpallet mushrik dhe jobesimtar, i dënuar me Xhehenem.
Autori përfundon se vehabizmi, funksionon si një “kalë troje” i Izraelit, duke i mundësuar atij të zgjerojë vazhdimisht fuqinë dhe territorin e vet, ndërsa njëkohësisht i shkatërron komunitetet muslimane. Metaforikisht thuhet se lëvizja vehabiste shfaq një besnikëri të theksuar dhe jokritike ndaj Izraelit, duke vepruar si një mbrojtës i bindur dhe i zellshëm i interesave të tij.
Në fund përdoret një metaforë ilustruese, sipas së cilës Izraeli paraqitet si një partner i ftohtë, i dhunshëm dhe manipulues, që synon të nxjerrë përfitimin maksimal para se ta braktisë aleatin e vet; ndërsa vehabizmi përshkruhet si një partner naiv dhe i pashpresë i përkushtuar, që mbetet në atë marrëdhënie i bindur se, në thelb, është i dashur.
Përshtatje,
[xhamia R4bia]
Xhamia Rabia - Debresh 