Pasi banorët e Taifit e refuzuan, i Dërguari s.a.v.s. nuk u largua nga qyteti vetëm i zhgënjyer. Ata e ofenduan, e dëbuan dhe e lënduan aq rëndë, saqë gjakosja i arriti deri te këmbët.
Në ato çaste sprovuese, i erdhi meleku i maleve dhe i ofroi atë që çdo njeri i zakonshëm mund ta dëshironte në një moment të tillë: nëse do të donte, ai do t’i shtypte banorët e qytetit mes dy maleve.
Por i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. e refuzoi këtë dhe tha:
“Shpresoj që All-llahu të nxjerrë nga pasardhësit e tyre njerëz që do ta adhurojnë vetëm Atë, pa i shoqëruar askënd.” (Transmeton Aishja r.a. — Shënojnë Buhariu dhe Muslimi)
Le të ndalemi pak te ky moment:
– Ai ende mbante plagët e hapura që ia kishin shkaktuar ata njerëz, por tashmë mendonte për të ardhmen e fëmijëve të tyre.
– Mund të kërkonte shkatërrimin e tyre, por në vend të kësaj dëshiroi që një ditë nga ato shtëpi të dilnin besimtarë.
Kjo nuk është dobësi; kjo është aftësia për të parë përtej dhimbjes së çastit.
Jo çdo njeri që sot ta mbyll derën do të mbetet përgjithmonë i njëjtë. I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. nuk hoqi dorë nga njerëzit, madje as atëherë kur ata hoqën dorë prej tij.
Redaksia
