Bota e sotme pëlqen formula të thjeshta: nëse nuk ke armiq, nuk je i rëndësishëm; nëse të sulmojnë, do të thotë që vlen. Kjo tingëllon bindëse, por nuk është gjithmonë e vërtetë.
Jo çdo urrejtje është dëshmi e vlerës, as çdo kritikë shenjë zilie. Ndonjëherë sulmohet ai që mbron të vërtetën, por ndonjëherë edhe ai që bën padrejtësi. Prandaj rëndësi nuk ka sa armiq ke, por pse i ke.
Kur’ani nuk e mëson besimtarin t’i numërojë armiqtë, por ta shqyrtojë zemrën e vet. Armiku më i rrezikshëm shpesh nuk është jashtë nesh, por brenda nesh: egoja që kërkon lavdërime dhe e refuzon këshillën.
Njeriu që të paralajmëron sinqerisht për gabimin tënd mund të jetë mik më i madh se ai që të lavdëron vazhdimisht. Lëvdatat e ushqejnë egon, ndërsa kritika e ndershme e zgjon ndërgjegjen.
Prandaj mos pyet vetëm: “Pse më sulmojnë?”, por edhe: “A ka të vërtetë në atë që thonë?” Nëse sulmohesh për të vërtetën, bëhu i durueshëm. Nëse kritika zbulon gabimin tënd, bëhu mirënjohës.
Njeriu nuk matet me numrin e atyre që e duan apo e urrejnë, por me të mirën që lë pas vetes, me shpresën që u jep të tjerëve dhe me pastërtinë e zemrës së tij.
Në fund, madhështia nuk qëndron te numri i armiqve, por te aftësia për të mbetur njeri edhe kur të sulmojnë. Kjo është fitorja e vërtetë dhe matja që e përcakton Zoti.
Redaksia,
[xhamiarabia.info]
Xhamia Rabia - Debresh 