Njëherë, Pejgamberi s.a.v.s. lexoi ajetet kuranore ku Ibrahimi a.s. lutej për popullin e tij, e më pas edhe ato ku Isai a.s. lutej për të tijët.
Atëherë, ngriti duart e tha: “O All-llahu im! Ummeti im, ummeti im!” — dhe qau. (Shënon Muslimi)
All-llahu e dërgoi melekun Xhibril a.s. për ta pyetur pse po qante. Pasi Xhibrili a.s. ia përcolli përgjigjen, All-llahu tha:
“Ne do të të bëjmë të kënaqur me Ummetin tënd dhe nuk do të të dëshpërojmë.”
Është e vështirë ta lexosh këtë hadith e të mos ndalesh te ato dy fjalë: “Ummeti im.”
Tek ato fjalë përfshiheshin sahabët që e rrethonin, por edhe njerëzit që ai nuk do t’i takonte kurrë në këtë botë — brezat që do të vinin qindra vjet më pas duke na përfshirë dhe ne.
Pejgamberi s.a.v.s. ngriti duart dhe qau për Ummetin e tij. Është e jashtëzakonshme ta kujtojmë këtë dashuri sa herë që dërgojmë salavate mbi të.
Redaksia
Xhamia Rabia - Debresh 