Një njeri erdhi te i Dërguari i All-llahut (paqja dhe mëshira e All-llahut qofshin mbi të) me një dëshirë të madhe: donte të bënte diçka me vlerë të jashtëzakonshme.
Ai dëshironte t’i betohej Atij për hixhret dhe për luftë në rrugën e All-llahut, duke shpresuar vetëm shpërblimin e Tij.
I Dërguari i All-llahut e pyeti:
—“A është gjallë ndonjëri prej prindërve të tu?”
Njeriu u përgjigj:
—“Po, që të dy.”
I Dërguari e pyeti sërish se a e dëshironte vërtet shpërblimin e All-llahut.
—“Po,”— u përgjigj ai.
Atëherë i tha:
—“Kthehu te prindërit e tu dhe sillu mirë me ta.”
(Transmeton Abdullah ibn Amr ibn el-As r.a., e shënojnë Buhariu dhe Muslimi)
Ai njeri erdhi duke kërkuar një vepër të madhe, por i Dërguari e ktheu përsëri në shtëpi.
Sepse vepra e madhe nuk është gjithmonë diku larg. Ndonjëherë ajo ndodhet në dhomën pranë nesh:
Te prindi që është plakur,
Te nëna që ka nevojë për ndihmë,
Te babai që tashmë e ka të vështirë të bëjë atë që dikur e bënte vetë.
Mund të kërkojmë pafundësisht mundësi për të bërë diçka të madhe, ndërsa një mundësi e tillë ulet çdo ditë me ne në të njëjtën tavolinë.
I Dërguari i mësonte njerëzit që mirësinë të mos e matin sipas asaj se sa e madhe duket në sytë e të tjerëve, por sipas asaj se ku ka më shumë nevojë All-llahu prej nesh në atë moment.
Redaksia
