I Dërguari I All-llahut s.a.v.s. ka thënë: „Nuk ka musliman që mbjell një fidan ose mbjell një kulturë, e pastaj prej saj të hajë ndonjë njeri apo kafshë, e të mos i llogaritet kjo si sadaka.“
Njeriu mbjell një pemë.
E ujit dhe pret të rritet.
Vite më vonë, dikush e këput frutin e saj.
Një zog ushqehet me të.
Ndërsa ai ndoshta nuk është më aty për ta parë.
Megjithatë, atij i shkruhet shpërblimi i një vepre të mirë.
Sa bukur është të dimë se përpjekja jonë mund t’u sjellë dobi të tjerëve edhe kur ne nuk jemi pranë saj.
Ndoshta sot kemi hapësirë për një pemë frutore.
Një copë tokë që mund ta mbjellim.
Një mundësi për të mbjellë diçka së bashku me fëmijët.
I Dërguari I All-llahut s.a.v.s. na tregoi se edhe puna e tokës mund të jetë sadaka.
Një fidan që e mbajmë sot në dorë mund të ushqejë për vite me radhë dikë, emrin e të cilit nuk do ta mësojmë kurrë.
Redaksia