Kur fliste për kujdesin ndaj jetimëve, i Dërguari I All-llahut s.a.v.s. nuk përmendi shpërblim të vogël. Ai e ngriti gishtin tregues dhe gishtin e mesëm, i afroi dhe tha:
“Unë dhe ai që kujdeset për jetimin do të jemi në Xhennet kështu.” (E transmeton Sehl ibn Sa’d, radijallahu anhu. E shënon Buhariu.)
Le të ndalemi te ky moment.
Nuk tha vetëm se kujdestari i jetimit do të hyjë në Xhennet. Por tha që do të jetë pranë tij.
Fëmija që ka mbetur pa mbrojtje prindërore nuk ka nevojë vetëm për para.
Ai ka nevojë për dikë që e pyet si është.
Për dikë që e dëgjon.
Për dikë që kujdeset për nevojat e tij, shkollimin dhe rritjen e tij.
Për dikë që e ndihmon të mos rritet me ndjenjën se ka mbetur vetëm, pavarësisht humbjes së tij.
Edhe vetë i Dërguari I All-llahut s.a.v.s. është rritur si jetim.
Dhe atij që sot merr përsipër kujdesin për një jetim, ia la një nga premtimet më të bukura të sunetit:
Afërsinë në Xhennet.
Redaksia
