I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. na dha një udhëzim të qartë për sjelljen tonë me njerëzit e brezave të ndryshëm:
“Nuk është prej nesh ai që nuk është i mëshirshëm me të rinjtë tanë dhe nuk i respekton të moshuarit tanë.” (Transmeton Abdullah ibn Amr, r.a.. E shënon Tirmidhiu.)
Dy breza.
Dhe për secilin një detyrim tjetër.
Të riut i duhet mëshirë.
Të moshuarit i takon respekti.
Mosha i sjell njeriut atë që më të rinjtë shpesh nuk e vënë re.
Hapi bëhet më i ngadaltë.
Dëgjimi dobësohet.
I duhet më shumë kohë që diçka ta bëjë ose ta shpjegojë.
Dhe pikërisht atëherë shihet edukata jonë.
A do ta nxitojë njeriun që nuk mund të ecë më shpejt?
A do të nervozohemi kur diçka duhet ta përsërisim?
A do t’i lirojmë vend, do ta dëgjojmë dhe do ta ruajmë dinjitetin e tij?
Respekti ndaj të moshuarve shpesh nuk matur me gjeste të mëdha, por me aftësinë tonë për t’u dhënë kohë dhe vëmendje. Kjo shprehet përmes detajeve të vogla të përditshmërisë: durimi në dëgjim, përshtatja e hapit, kujdesi për nevojat praktike dhe prania mendore.
Redaksia
