Xhabir ibn Abdullah, r.a., kishte qenë gjatë pranë të Dërguarit të All-llahut s.a.v.s.. Dhe për bujarinë e tij ka lënë një fjali të shkurtër, por shumë të madhe:
“Asnjëherë nuk i është kërkuar diçka të Dërguarit të All-llahut s.a.v.s. , e që ai të ketë thënë: ‘Jo.’”
Kjo nuk do të thotë se ai gjithmonë e kishte atë që i kërkohej.
Kur e kishte, jepte.
Kur nuk e kishte, nuk e kthente njeriun me vrazhdësi.
Enesi, r.a., transmeton edhe një ngjarje kur një njeriu i dha aq shumë dele, saqë e mbushën hapësirën mes dy maleve.
Ai njeri u kthye te populli i tij i mahnitur dhe u tha se Muhammedi s.a.v.s. jep si njeriu që nuk i frikësohet varfërisë.
Kjo është një cilësi e bukur e të Dërguarit të All-llahut s.a.v.s.
Njeriu mund t’i afrohej.
Mund ta shprehte nevojën e tij.
Dhe edhe kur ndihma nuk ishte e mundur, përpara tij nuk duhej ta humbiste dinjitetin.
Nuk mund t’ia japim secilit atë që kërkon.
Por mund të kujdesemi se si e refuzojmë kur nuk kemi ç’t’i japim.
Redaksia
