Njëherë Aishja, r.a., para Pejgamberit s.a.v.s. e përmendi Safijjen, r.a., me fjalë me të cilat iu referua shtatit të saj të shkurtër.
Pejgamberi s.a.v.s. nuk e toleroi dhe i tha: “Ke thënë një fjalë që, po të përzihej me detin, do ta turbullonte atë.” (E transmeton Aishja, r.a.,. E shënojnë Ebu Davudi dhe Tirmidhiu).
Vetëm një fjalë.
Nuk ishte e shpikur.
Nuk ishte një histori e gjatë për Safijjen.
Por ishte një fjalë për një person tjetër, të cilën ajo nuk do të dëshironte ta dëgjonte.
Pikërisht kështu Pejgamberi s.a.v.s. e shpjegoi gibetin: të thuash diçka për vëllanë tënd atë që ai e urren. Kur e pyetën se çfarë ndodh nëse ajo që themi është e vërtetë, ai u përgjigj se atëherë bëhet fjalë për përgojim; nëse nuk është e vërtetë, përndryshe është shpifje.
Sa biseda do t’i shkurtonim po ta mbanim mend këtë.
Jo gjithçka që është e vërtetë duhet thënë.
Nderi i njeriut mbetet nderi i tij edhe kur ai nuk është i pranishëm për ta mbrojtur.
Redaksia
