Ndërsa shumica e njerëzve flinin, Pejgamberi s.a.v.s. qëndronte gjatë në namaz para Krijuesit të Madhërishëm.
Aishja, r.a., transmeton se ai falte aq gjatë namaz të natës, saqë këmbët i enjtëshin dhe i plaseshin. Ajo e pyeti pse e bënte këtë kaq shumë, kur All-llahu tashmë ia kishte falur mëkatet.
Ai u përgjigj: “A të mos jem rob falënderues?” (E transmeton Aishja, r.a. E shënojnë Buhariu dhe Muslim).
Kjo fjali thotë shumë për ibadetin e tij. Ai nuk falej vetëm sepse kërkonte diçka. Falej edhe sepse kishte për çfarë të falënderonte.
Ne shpesh e shqiptojmë falënderimin. Ai e shndërronte atë në sexhde, në qëndrim në namaz dhe në një natë të kaluar para All-llahut.
Prandaj namazin e natës mund ta shohim edhe ndryshe.
Nuk është e domosdoshme që gjithmonë të na shtyjë vështirësia. Ndonjëherë në sexhde mund të na çojë edhe e bukura dhe mirësitë që All-llahu tashmë na ka dhënë.
Redaksia
