Për Muhammedin s.a.v.s., fëmijët nuk ishin thjesht dikush që duhej heshtur, larguar ose “mësuar me rregull”.
Ai u afrohej atyre me shumë butësi: i puthte, i merrte në krahë, i përshëndeste sa herë kalonte pranë tyre dhe u dhuronte vëmendje që ata e ndienin thellë në zemër.
Ebu Hurejra (r.a.) transmeton se Pejgamberi s.a.v.s. e puthi Hasanin, birin e Aliut (r.a.). Ashabi i cili ishte ulur pranë tij, tha:
”Unë kam dhjetë fëmijë dhe nuk kam puthur kurrë asnjërin prej tyre.”
Pejgamberi s.a.v.s. e shikoi dhe i tha:
”Ai që nuk tregon mëshirë, nuk do të mëshirohet.” (Buhariu)
Kjo është ndoshta një nga mësimet më të bukura për prindërit. Fëmijës nuk i mjaftojnë vetëm ushqimi, veshmbathja dhe çatia mbi kokë.
Ai ka nevojë ta ndiejë dorën e ngrohtë përkdhelëse mbi kokë, të dëgjojë një fjalë të mirë dhe të dijë se është i dashur.
Pejgamberi s.a.v.s. nuk e shihne butësinë si dobësi — ai atë e bëri pjesë të fesë.
Redaksia,
[Xhamiarabia.info]
Xhamia Rabia - Debresh 