I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. e njeh mirë domethënien e brengës njerëzore.
Ai e dinte se njeriun nuk e lodh vetëm puna që e bën me duart e tij. Nganjëherë edhe më shumë e rraskapit ajo që bart për ditë të tëra në mendjen dhe zemrën e tij, brengat.
Enes ibn Maliku, r.a., transmeton se i Dërguari i All-llahut s.a.v.s. shpesh e bënte këtë dua:
“O All-llahu im, e kërkoj mbrojtjen Tënde nga brenga dhe pikëllimi, nga pafuqia dhe përtacia, nga koprracia dhe frika, nga barra e borxhit dhe nga nënshtrimi ndaj njerëzve.”
Është interesante sa shumë gjëra përfshin kjo lutje e vetme.
Brenga për atë që do të vijë.
Pikëllimi për atë që ka kaluar.
Ndjenja e pafuqisë.
Borxhi që e rëndon njeriun.
Dhe njerëzit para të cilëve ai ndihet i dobët.
I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. na mësoi si të sillemi sikur asgjë nuk na dhemb. Na mësoi se kujt t’i drejtohemi kur diçka e rënduar zemrën tonë. Dhe ndoshta kjo është një nga mësimet më të nevojshme për ditët kur njeriu nuk mund të ndryshojë gjithçka që na rëndon:
Barën që nuk mund ta heqësh nga supet e tua, paraqite para All-llahut.
Redaksia
