Njeriu rrallëherë bie në një gjynah të madh brenda natës. Gjithçka zakonisht fillon me një mendim të vogël që e lëmë në zemër. Një krahasim, një pakënaqësi, një ndjenjë që nuk e luftojmë në kohë. E më pas ajo rritet, derisa shndërrohet në zili, urrejtje dhe largim mes njerëzve që dikur e donin njëri-tjetrin.
Pikërisht këtë na e tregon Kur’ani në historinë e Jusufit a.s., dhe vëllezërve të tij. Kjo nuk është thjesht një histori e së kaluarës. Është një histori që mund të përsëritet në çdo familje, në çdo shtëpi dhe në çdo zemër.
Jusufi a.s., ishte shumë i dashur te babai i tij, Jakubi a.s.. Vëllezërit e tij e panë këtë dhe në zemrat e tyre lindi një pyetje e rrezikshme:
“Pse ai, e jo ne?”
Më pas thanë:
“Jusufi dhe vëllai i tij janë më të dashur te babai ynë se ne…” [Jusuf, 12:8]
Nga ky mendim lindi zilia, e nga zilia padrejtësia. Aq sa arritën të thonë:
“Mbyteni Jusufin ose lëreni në ndonjë vend të largët…” [Jusuf, 12:9]
Vëllezër të dashur, askush nuk zgjohet në mëngjes dhe të bëhet armik i vëllait të tij. Së pari ndryshon zemra, pastaj prishet fjala, më pas ndërpriten vizitat dhe në fund këputen lidhjet.
A nuk e shohim këtë edhe sot? Sa familje janë ndarë për një copë tokë? Sa vëllezër nuk flasin prej vitesh për shkak të trashëgimisë? Sa bajrame kalojnë pa një urim, pa një përqafim, pa një vizitë?
Prandaj le ta pyesim veten:
Çfarë vlere ka pasuria nëse humbim vëllanë?
Çfarë vlere ka shtëpia nëse në të nuk ka qetësi?
Çfarë vlere ka një fitore e kësaj bote nëse humbim zemrat e atyre që na i ka dhënë All-llahu si dhuratë?
Edhe Iblisi u shkatërrua nga i njëjti mendim. Ai tha: “Unë jam më i mirë se ai.” [El-A’raf, 7:12]
Një krahasim, një thërrmi mendjemadhësie dhe një zemër që nuk pranoi të përulej para së vërtetës.
Prandaj ruajeni zemrën tuaj. Sepse zilia e djeg qetësinë, e shkatërron dashurinë dhe e bën njeriun të vuajë më shumë se atë që e ka zili.
Megjithatë, historia e Jusufit nuk përfundon me pusin. Ajo përfundon me falje.
Kur vëllezërit e tij erdhën para tij të dobët dhe nevojtarë, ai nuk u hakmor. Nuk ua kujtoi gabimet. Nuk ua poshtëroi dinjitetin. Përkundrazi, tha: “Sot nuk ka qortim për ju. All-llahu ju faltë.” [Jusuf, 12:92]
Kjo është madhështia e besimtarit. Të falë kur ka mundësi të hakmerret. Të bashkojë kur të tjerët ndajnë. Të bëjë mirë edhe kur është lënduar.
Vëllezër të dashur, ndoshta një ditë do të qëndrojmë pranë varrit të babait ose nënës sonë. Atë ditë nuk do të ketë rëndësi sa kemi fituar dhe sa kemi grumbulluar. Do të na dhembë zemra nëse kujtojmë se kemi jetuar vite të tëra pa i folur vëllait tonë, pa e vizituar dhe pa ia shtrirë dorën e pajtimit.
Mos e lini shejtanin të ndërtojë mure mes jush. Nëse jeni larguar nga njëri-tjetri, bëjeni hapin e parë. Një selam, një përqafim, një telefonatë mund të shërojë plagë që kanë vite në zemër.
O All-llah, pastroji zemrat tona nga zilia, urrejtja dhe mendjemadhësia. Mos lejo që dunjaja të na ndajë nga vëllezërit tanë. Na bëj prej atyre që falin, pajtojnë dhe përhapin dashuri. O All-llah, mos na merr nga kjo botë derisa zemrat tona të jenë të pastra ndaj njëri-tjetrit. Na bashko këtu në bindje
n Tënde dhe në Ahiret në Xhenetin Tënd. Amin!
Redaksia
