Iu afrua një beduin të Dërguarit të All-llahut s.a.v.s. dhe furishëm e tërhoqi saqë veshja e tij la shenjë në qafën e tij. Dhe mandej me vrazhdësi tha: “O Muhammed, urdhëroi ata që të më japin nga pasuria e All-llahut që gjendet tek ty!” (E transmeton Enes ibn Maliku r.a.. E shënojnë Buhariu i Muslimi.).
I Dërguari I All-llahut s.a.v.s. u kthye drejt tij, i buzëqeshi. Mandej ju tha që t’i japin diçka.”
Njeriu e lëndoi. Iu drejtua në mënyrë të vrazhdë dhe akoma kërkon diçka.
Ndërsa i Dërguari I All-llahut nuk lejoi që vrazhdësia e dikujt ta caktojë përgjigjen e tij.
Sa pak kemi nevojë ne për ta humbur durimin.
Toni i gabuar.
Porosia e pahijshme.
Dikush na drejtohet pa respekt.
Dhe menjëherë dëshirojmë t’ia kthejmë në të njëjtën mënyrë.
I Dërguari I All-llahut tregoi sa I madh mund të jetë njeriu kur ka plotësisht të drejtë të zemërohet, ndërsa e zgjedh butësinë.
Mungesa e edukatës së të tjerëve s’ka nevojë të bëhet e jona.
Redaksia
